Afscheid van een schooljaarAls je gevraagd wordt stukjes te schrijven voor de website, betekent dat dat je bij verschillende gebeurtenissen aanwezig mag zijn. Anders kun je er niks over schrijven. Zo schrijf je stukjes over het Sinterklaasfeest (altijd super, want wat spoken die pieten nu weer uit), stukjes over de kerst (altijd magisch die lichtjes in de bomen en de lichtjes in de ogen van de kinderen), stukjes over het kleuterfeest (altijd echt een en al feest). Maar dit jaar heb ik voor het eerst een stukje geschreven over het afscheid van groep 8.... en ik word er een klein beetje melancholisch van.... Zelf loop ik met mijn kinderen al een jaar of 5 rond op school en een heleboel van de groep 8 kinderen ken je al wel een beetje. Mijn buurmeisje zit zelf in het laatste jaar en dan komt het allemaal toch al weer een heel stuk dichterbij. In de kerk bij het afscheid van groep 8 zit ik in een hoekje van de kerk en kijk om me heen. Aan een kant van de kerk is een stuk gereserveerd voor de groep 8 leerlingen en daarachter zitten de ouders. Fototoestellen en video in de aanslag. Ik lees het programmaboekje door en ik lees stukjes over afscheid nemen, het moeten loslaten van je kind, het warme nest dat ze moeten verlaten: de wijde wereld in. Het begint al een beetje te prikken achter mijn ogen. En dan zijn het nog niet eens mijn kinderen die daar afscheid moeten nemen. Wanneer een leerlinge alleen een lied zingt komt het kippenvel pas goed... ik kijk even naar de moeder van het meisje en ik voel wat die moeder moet voelen. En dan de musical. Zelf kan ik niet woensdag bij de uitvoering aanwezig zijn. Ik schuif maandag aan bij de eerste generale. Lekker in een hoekje gekropen maak ik het laatste verslag van het schooljaar. Ik geniet met volle teugen van het spel dat ze neerzetten, maar aan de andere kant ben ik blij dat het voor mijn kinderen nog niet zover is. Even nog geen kamp, nog geen verkering en nog niet bezig zijn met waar gaan we volgend jaar naartoe. De laatste dag is aangebroken en overal in school zie je de verhuisdozen staan. Het jaar wordt ingepakt. Het is bijna gedaan. Tijd om er even bij stil te staan. Ieder jaar zie je een heleboel gebeurtenissen de revue passeren: gelukkige momenten die we kunnen delen als er een kindje wordt geboren, maar ook de verdrietige momenten wanneer er iemand ernstig ziek is of bij het overlijden van familieleden. Ook dan hoop je dat je wat voor een ander kan betekenen. Zo zie je maar wat het schrijven van een stukje voor de website teweeg kan brengen. Gevoelens die allemaal door je heen gaan als je achter je computer zit te schrijven. De stukjes opslaan op de schijf en inleveren op school en dan is voor mij ook even gebeurd... Nu eerst lekker op vakantie en op naar volgend jaar! |